[عنوان ندارد]

انگار ثانیه ها کند شده اند، از لحظه کاشتن آخرین درخت امید،روال کند شدن بیشتر میشود تا لحظه ای که دوباره درخت امیدی کاشته شود.به جنگلی که پشت سرم ساخته ام نگاه میکنم، جنگلی خشک که منتظر یک جرقه کوچک است، به چیزی بند نیست جز امیدی که با کاشتن درختی جدید زنده میشود. ثانیه هایی که به سختی میگذرند را تحمل میکنم، شاید فردا درخت جدیدی کاشته شود.